Bu birkaç hafta önce oldu ama düşündükçe ruhum hala bedenimden çıkıyor.
Bir arkadaşımın evinde bir araya geldik. Büyük bir parti değil, sadece 7-8 kişi, atıştırmalıklar, aptal oyunlar ve güzel havalar. Bir süre sonra midem baharatlı bir atıştırmalıktan etkilendi ve doğanın çağrısı geldi, banyoyu sordum, girdim ve kapıyı kilitlediğimi sandım.
Meğerse, kilitlememişim. Kapıyı kapattım, evet. Ama küçük kilit şeyi uygun şekilde çevirmedim, çünkü hızlı ve nazik olmaya çalışırken çok dağınıktım.
Ben işimi huzur içinde yaparken, aniden kapı açıldı ve daha bir saat önce tanıştığım arkadaşımın kuzeni içeri girdi.
Göz göze geldik, ben oturmuş vaziyette ve pantolonlar aşağıda. Saf bir sessizlik, kimse hareket etmedi. Derin, ruhsal bir utanç.
O bağırdı, ben de nedenini hala bilmediğim bir şekilde özür diledim, bir şekilde kapıyı tekmeleyerek kapattım ve sonra orada oturup varoluşu düşündüm.
Dışarı çıktığımda, herkes biliyordu. HERKES. Biri bana bir şişe su teklif etti ve “İyi misin kanka?” dedi, sanki savaştan dönmüş gibi.
Saygınlık uğruna 10 dakika daha kaldım, sonra sahte bir telefon görüşmesi yaparak ayrıldım.
Ders alındı: Her zaman kilidi iki kez kontrol et. Çevir. Çek. Test et. Hafızana güvenme. Saygınlığın otomatik kaydedilmiyor, dostum. Onu manuel olarak kaydet.
Özet:
Bir arkadaşımın yerine gittim, banyodaki kapıyı düzgün kilitlemedim, arkadaşımdan birinin kuzeni içeri girdi tam sıçarken. Sosyal hayatım şimdi kalıcı olarak iyileşme modunda.
Orijinal Gönderi: IndependentFee3611: Link
Original Post by : Link